“Ja, voor jou is het makkelijk om je dromen te realiseren. Maar voor mij ligt dat anders, ik heb nu eenmaal mijn verplichtingen”, zei de man. Herman keek hem aan, maar zei niets. Dus ging de man verder:
“Ik ben bijvoorbeeld getrouwd.” Herman antwoordde:
“Ja, ik ben ook getrouwd”, lachte Herman. Maar de man ging verder:
“Ik heb bovendien ook kinderen, waar ik voor moet zorgen”, zei de man. Herman knikte opnieuw:
“Ik heb vier kinderen waar ik voor zorg”, en toen ging Herman verder: “Maar toch leef ik mijn droom en reis ik de hele wereld rond, in deze auto uit 1928, met mijn vrouw en mijn vier kinderen!”

Het was één van de prachtige anekdotes die ik gisteren hoorde uit de mond van Herman en Candelaria Zapp, twee wereldreizigers die al 17 jaren rond de wereld trekken, met inmiddels hun vier kinderen.

Momenteel is de Zapp-familie in Nederland, en vertellen ze hun verhaal. Ik ontmoette de familie gisteren in bij een meet-and-greet bij Christa en Vanja, en wil een aantal mooie lessen van hen over het realiseren van je dromen hier graag met je delen.

Wil je meer weten over de Zapps? Lees dan vooral hun boek ‘Spark your dream’.

Hele gewone mensen, met een bijzondere droom

Als je voor het eerst over de familie hoort, denk je wellicht dat het twee vreselijke durfals zijn, die alles kunnen en goed plannen. Niets is minder waar. Candelaria en Herman zijn twee hele gewone mensen. Net zoals jij en ik. Ze hebben hun dromen, hun angsten en hun twijfels.

Zo vertelde Herman dat Candelaria en hij, toen ze nog thuis in Argentinië woonden, als droom hadden om samen vanuit hun thuisland in Zuid Amerika naar Alaska te reizen. Ze hadden afgesproken om eerst te trouwen, en dan na een jaar of twee die mooie reis te gaan maken. Maar zoals dat gaat met plannen: het kwam er niet echt van. Inmiddels waren ze bijna zes jaren getrouwd. En ze zaten nog steeds in Argentinië te dromen, met beiden een vaste baan.

Die lastige eerste stap

Toen besloten ze: dit moet anders. En ze namen een wijs besluit. Ze gingen niet de complete reis plannen, maar ze besloten  hun eerste stap te zetten. Ze spraken af: op 25 januari gaan we vertrekken. Dat bleek het essentiële zetje dat ze nodig hadden om op pad te gaan.

Ondertussen kocht Herman in een opwelling een oldtimer uit 1928 (zonder dat hij enige technische kennis over auto’s had) en ze besloten in die auto op pad te gaan. Naar Alaska. Denk niet dat op dat moment een heroïsche reis vol successen begon, of dat iedereen hen aanmoedigde bij die eerste stap:

– Op hun afscheidsfeestje kwam niemand opdagen, ‘want iedereen dacht dat we toch binnen twee dagen zouden opgeven en weer thuis zouden zijn’.

– Toen ze eenmaal vertrokken waren, ging het niet vlot. De eerste dag reden ze slechts 25 mijl, waarna een wiel van de auto brak en ze moesten stoppen.

Maar het tweetal gaf niet op. Wat na de lastige start volgde, is een bijzondere reis, die al 17 jaren duurt. Inmiddels reizen ze niet meer met zijn tweeën, maar met hun vier kinderen die grotendeels onderweg geboren zijn.

Met dino’s vechten of vader-en-moedertje spelen

Het was supergrappig om kennis te maken met de kinderen Zapp, die naast hun bijzondere ervaringen ook een hele gewone familie vormen.

Over de lange reis vertellen de kinderen mooie verhalen. Zo zitten de drie jongens graag achterin de auto met hun dinosaurussen te spelen: de ene dino valt de andere aan, en er zijn volop gevechten tussen de jongens. Maar als hun zusje mee wil doen: “… zegt ze opeens dat mijn dino de vader is en de hare de moeder en mogen we niet meer vechten. Pffff, meisjes!”, zo verzuchten de broers.

Over het reizen met de kinderen als babies is Candelaria duidelijk: reizen met baby’s is het allermakkelijkst. Ze eten borstvoeding, slapen en poepen. Pas als ze groter worden is het lastiger om met kinderen te reizen.

Mensen helpen je graag bij jouw droom

De familie heeft ontelbare voorbeelden van benarde situaties, waarin ze met een kapotte auto, of zonder geld, werden geholpen op een mooie manier. Eén van de belangrijkste lessen die Herman en Candelaria onderweg hebben geleerd, is dat andere mensen je graag willen helpen bij het realiseren van jouw droom.

Voor de familie zijn dit inmiddels de magische woorden die hen uit veel benaderde situatie hebben gered: “Wij zijn een familie… met een droom… we hebben jouw hulp nodig… Wil jij ons helpen bij het realiseren van onze droom?!” Na het uitspreken van deze woorden krijgen wordt hun wagen gerepareerd, hun auto met een kraan uit een boot gelift, kunnen ze met een boot en hun auto de Amazone afzakken, of kunnen ze het Panama-kanaal passeren inclusief twee vliegtickets (zonder geld op zak).

Wees realistisch, ga voor je droom!

Zijn er dan geen zorgen? Zeker wel. Maar daarover zegt Herman:
“Iedereen maakte me altijd bang toen ik jong was, en zei dat ik hard moest leren en studeren om voorbereid te zijn voor de toekomst. Maar niemand leerde me dat een goed leven draait om het hebben van je liefde en je dromen!”

Hij zegt: “Als je je steeds zorgen maakt over de toekomst, hoe kun je dan echt leven in het heden? Herman’s les hierbij is: We zijn allemaal capabel. Maar dat realiseren we ons meestal niet, totdat we worden geconfronteerd met een uitdaging.

Herman drukt ons op het hart om ons hart te volgen: “Je hart kent je heel erg goed. De enige manier om echt te leven, is om te gaan voor je dromen.” Daarbij heeft hij de mooie wijsheid: “Wees realistisch. Ga voor je dromen!”

Een goede voorbereiding? Welnee!

Heel grappig in het hele verhaal van de Zapp-familie is hun absolute gebrek aan voorbereiding. Zo strandden ze hun eerste reisdag al na 25 mijl met een kapot wiel.

Een andere anekdote komt uit Nieuw Zeeland. De familie besloot het meest noordelijke puntje van het land te bezoeken, in een mooi nationaal park. Waar ze niet op hadden gerekend, was dat het park volslagen uitgestorven was, zonder enige mogelijheid om aan eten te komen. Dus genoten ze met een blikje tomaten en een blikje tonijn van een prachtige zonsondergang.

Maar ook nu bereiden ze weinig voor. Vaak weten ze amper de weersverwachtingen en ze lezen weinig over de bestemmingen. Wel laten ze zich graag leiden door locals die hun leuke tips geven. Zo komen ze continu leuke mensen tegen, die hen bijvoorbeeld aanbieden om gratis twee weken in hun huis in Cuba te verblijven, of mogen ze twee weken leven in een Amish-community in Belize.

Last van wilde dieren?

De ontberingen onderweg zijn ook verrassend. Hoewel de familie in Afrika soms wakker werd met voetafdrukken van wilde dieren naast hun auto, hebben ze daar weinig last van gehad. Maar in Europa kregen ze wel last van onze ‘wilde’ dieren. Ze kregen ze in Duitsland een tekenbeet en kregen ze ook last van luizen. Over hun gezondheid hebben ze ook een mooie waarheid: “The best thing for your health is happiness!”

Self-publishing en boeken-kennis-delen

Na de lezing en meet-and-greet beland ik met de familie Zapp in een borrel. Al pratend komen we op hun ervaringen met het schrijven en uitbrengen van hun boek, en mijn ervaringen met self-publishing van mijn boeken via Amazon en printing-on-demand. Voordat we het weten zitten Candelaria en ik achter onze laptops, ingelogd op onze Amazon-accounts, om te kijken of we de Italiaanse versie van hun boek als paperback gepubliceerd krijgen (bijna gelukt!).

Terwijl wij aan het freaken zijn achter onze accounts, zoekt de oudste Zapp-zoon online naar Star-Wars-LEGO. De middelste zoon speelt ondertussen de game ‘Clash of Clans’ op de telefoon van zijn moeder en vraagt belangstellend in welke clan ik speel. De jongste twee kinderen informeren of Netflix het hier ook doet, terwijl gastheer Vanja en gastvrouw Christa zorgen voor een heerlijke pasta-maaltijd.

Geluk zit in grote kleine dingen

Al kijkend naar de familie besef ik dat geluk in hele bijzondere én hele gewone dingen zit. Want hoe vaak zit je nou met een familie uit Argentinië op Amazon een boek in het Italiaans uit te geven? Maar hoe gewoon is het ook om lekker wat te gamen op de telefoon van je moeder, of met een goed gezelschap van een heerlijke pasta-schotel te genieten. Geluk zit in grote en kleine dingen. En dromen realiseren? Dat kan altijd. En overal!

Wil je meer weten over de Zapps en hun prachtige verhalen? Koop het boek ‘Spark your dream’ of volg de familie op Facebook.

P.S. Het is de droom van de Zapp-familie om de paus, Messi en Maxima (allen ook uit Argentinië) te ontmoeten. De paus en Messi zijn al gelukt, maar Maxima reageert nog niet. Wie helpt om de ontmoeting met Maxima ook te realiseren?

En andere fabels die je als bliksemafleider weghouden bij zachter werken

 

Je weet het wel

Je weet dat hard werken niet meer de oplossing is. Je zult moeten doseren. Je moet ook je batterij weer opladen. Je moet niet telkens je sportavonden afzeggen. Eigenlijk zou je ook aan yoga moeten doen. Of mindfullness. Je hebt het boek Een zaak van zacht werken gelezen en je weet dat je met je aandacht meer in het nu moet blijven. Dat je met meer aandacht van je geliefden moet genieten. Moet, moet, moet. Echt, je probeert het. Je past al veel stappen toe aan de hand van het boek. Misschien past je inmiddels al alles toe in de praktijk.

Zacht werken is veel te moeilijk

Toch is zacht werken veel te moeilijk voor je. Het is te vaag en te zweverig. Timemanagement past veel beter, omdat het zo concreet is. Net als even doortrekken, omdat de deadline nadert. Daar kan zacht werken niet tegenop, denk je nog. Volgende week begin ik wel weer opnieuw met zacht werken. Misschien denk jij dat ook weleens als je struikelt op je zacht werken pad en de hardwerken modus als vanzelf aangaat. Je komt in een adrenaline rush waarin je je onderdompelt in je overvolle agenda. En ondertussen pak je je uitpuilende to-do list aan. Je zegt tegen jezelf dat het echt even nodig is.

Tot de realiteit je inhaalt

Na een aantal dagen voel je je vermoeid. Je realiseert dat de connectie met je partner verdwijnt. Je hebt je sportavondje weer laten schieten. Je kijkt het nieuws met halve aandacht. Met je andere halve aandacht lees je vier keer hetzelfde MT-stuk voor de vergadering van morgenochtend. Waar je eigenlijk ook al geen energie meer voor hebt.

Zacht werken is ook niet voor iedereen

Het klopt. Zacht werken is niet makkelijk. En daarom ook niet voor iedereen weggelegd. Je hebt er veel moed en doorzettingsvermogen voor nodig. Je maakt fouten en leert om erna weer op te krabbelen. Het helpt als je om jezelf kunt lachen en met compassie naar jezelf kunt kijken. Je bent lerende en dat is helemaal oké. Gun jij jezelf dit leerproces? Hou jij vast aan dat gewenste toekomstbeeld waarin je op basis van je energie werkt en schijnbaar moeiteloos je resultaten weet te behalen? Waarbij je genoeg energie en aandacht hebt voor andere belangrijke dingen, voor gezonde relaties in je leven en alle tijd hebt om te doen wat je wilt doen.

Bliksemafleiders

Hou vol en vervolg je zacht werken pad. Ook als het moeilijk wordt. Laat je niet afleiden door bliksemafleiders. Je weet wel, die overtuigingen die het zicht op je weg vertroebelen. Die maken dat je wankelt. En voorkomen dat je verder groeit. Om je te helpen die beperkende overtuigingen te herkennen – en ze te omzeilen – zet ik de hardnekkigste fabels voor je op een rij. Welke fabels zijn er?

Lees meer

4 tips over hoe je meer uit je flexibele werkers haalt

 

Resultaat omhoog, ziekteverzuim omlaag

Stel je voor. Je flexibel werken kantoortuin is nooit meer overbezet. Jouw medewerkers halen fantastische resultaten. En dat lijken ze fluitend te doen. Het ene na het andere goede idee komt uit de koker van jouw team. Het ziekteverzuim in jouw afdeling is lager dan ooit in je organisatie is gemeten. Innovatief en succesvol is dan ook de term die wordt gebruikt om jouw management te omschrijven. Klinkt goed, toch? Helaas is de praktijk anders en valt het nieuwe werken behoorlijk tegen. Wat gaat er mis?

Wishful thinking

De realiteit is anders. Je medewerkers zijn nieuwe werkers, dat klopt. Wat zoveel betekent als dat ze allemaal vaste thuiswerkdagen hebben. En in plaats van flexibel zijn ze hierdoor juist beperkter beschikbaar. En je hebt piekdagen op kantoor: alle dinsdagen en donderdagen zitten de werkplekken overvol. Fantastische resultaten? Mwah, niet echt. Je bent erg druk met iedereen met de neus in de juiste richting te krijgen. En er op te letten dat wel wordt gedaan wat nodig is. Fluitend? Nee! Het gemopper viert hoogtij, vooral na de laatste reorganisatie. Goede en innovatieve ideeën? Je droomt ervan! En het ziekteverzuim? Au, zullen we ergens anders over praten? Jouw managementstijl wordt door je baas “operationeel gefocust” genoemd. Je weet wel: niet strategisch genoeg. En zeker niet innovatief. Je collega ligt veel beter bij de directeur. Je vermoedt dat hij er met de aankomende nieuwe functie vandoor gaat.
Lees meer