“Mam, kom je nou?!” Hij staat rustig op me te wachten. Ook al is hij nog maar tien, hij weet inmiddels dat dreinen geen effect heeft als ik ‘nog eventjes’ dat laatste mailtje wil doen. Maar uit zijn lichaamstaal spreekt ongeduld, zoals alleen jongetjes van tien dat kunnen laten zien. In zijn voetbalshirt en broek staat hij een paar meter achter me en hij loopt niet meer weg. Ik sla zuchtend mijn laptop dicht, doe een snelle blik op de klok: “Oei, is het al zo laat!”
Ook al weet ik alles van zacht werken, toch overkomt het mij ook nog regelmatig dat ik in de valkuil trap van hard werk, zwoegen en ploeteren. Het is ook zo verleidelijk om nog even dat laatste mailtje te versturen, of nog even dat ene artikel af te schrijven. Om daarna te merken dat je ‘nog even’ veel te lang bent doorgegaan. Waarna je met een boost van adrenaline je verloren tijd wilt goedmaken.
Maar bestaat dat eigenlijk wel, verloren tijd? Of tijd goedmaken? Als je het goed bekijkt, kun je tijd niet kwijtraken. Net zo min als je tijd kunt opsparen. Tijd is er altijd. We hebben namelijk maar één tijd, dat is het eeuwige nu. En wat je in die tijd doet? Dat beslis je helemaal zelf.
Je kunt de tijd nemen om met een kopje thee in de zon te zitten. Een mooi rapport te schrijven. Maar tegelijkertijd kun je net te lang doorgaan met het beantwoorden van die ene mail, waardoor je gestresst in de auto naar het voetbalveld rijdt. Tijd die je ook ontspannen met je kind had kunnen doorbrengen, om samen grapjes te maken of te horen hoe zijn schooldag was.
Tijd is er altijd. Je kunt het niet kwijtraken, maar je kunt het wel verspillen. Doordat je je aandacht geeft aan dingen die er niet toe doen. Waardoor de tijd als los zand door je vingers lijkt te glippen. Vaak gaan we harder rennen om alles af te krijgen, waardoor we nog minder genieten van het moois in het hier en nu. Of we leven in de illusie dat we later wél genoeg tijd gaan hebben: ‘volgende week, in de vakantie, dan heb ik tijd voor mijn kinderen’.
Niets is minder waar. Tijd is er altijd. Het is aan ons om die tijd goed te besteden. Met aandacht voor de dingen die er toe doen. De dingen die er nu zijn. Zoals mijn jongste, die met de noppen van zijn voetbalschoenen op de parketvloer tikt. Ik kijk hem aan en lach. Ontspannen stop ik mijn laptop in mijn tas. Nog voordat we bij de voordeur zijn, begint hij te vertellen. Over wat er wat de juf zei en wat zijn vriendje deed het schoolplein. Ik aai hem over zijn bol en geniet, van onze tijd samen.
Het was één van de prachtige anekdotes die ik gisteren hoorde uit de mond van Herman en Candelaria Zapp, twee wereldreizigers die al 17 jaren rond de wereld trekken, met inmiddels hun vier kinderen.
Toen besloten ze: dit moet anders. En ze namen een wijs besluit. Ze gingen niet de complete reis plannen, maar ze besloten hun eerste stap te zetten. Ze spraken af: op 25 januari gaan we vertrekken. Dat bleek het essentiële zetje dat ze nodig hadden om op pad te gaan.
De familie heeft ontelbare voorbeelden van benarde situaties, waarin ze met een kapotte auto, of zonder geld, werden geholpen op een mooie manier. Eén van de belangrijkste lessen die Herman en Candelaria onderweg hebben geleerd, is dat andere mensen je graag willen helpen bij het realiseren van jouw droom.
Ben jij enthousiast over zacht werken? Wil jij anderen leren hoe ze ook zachter kunnen werken? Dan is de speciale opleiding tot Zacht-Werken-coach misschien interessant voor je. Deze opleiding is niet alleen voor zzp’ers, maar is ook geschikt voor mensen in loondienst, die graag binnen hun eigen organisatie Zacht Werken coach willen worden.
Jacques is een vijftiger en werkt bij een grote bank. Hij staat al lange tijd onder druk. De reorganisatie die op het werk speelt, maakt het er niet makkelijker op. Jacques ervaart een hoge werkdruk en heeft flink last van stress. Dit uit zich in slapeloosheid en vermoeidheid. ’s Ochtends na het opstaan voelt hij zich al doodmoe. Jacques is bang zijn baan kwijt te raken in deze onzekere tijd. Daarom zet hij zijn vermoeidheid opzij en zoekt allerlei manieren om maar door te kunnen gaan. Maar dat eist zijn tol. Ontspannen gaat niet meer. En inmiddels lukt het hem ook niet meer om ’s avonds in slaap te vallen. Zijn gedachten blijven malen en hij zit muurvast. Er moet iets gebeuren! Maar wat?
Herken je dit?